drumkruk.nl

We schrijven 4 januari 1997, op de achterbank in de blauwe Fiat Tempra. En dit is wat ik nog weet van die voor mij en de rest van het gezin rare dag. We komen terug van naar ik meen opa en oma waar we die nacht geslapen hebben. Op de terugweg nog even naar de jaarlijkse uitverkoop van Wentink, hét miniatuurtreinenwinkeltje van Apeldoorn en omstreken. Wie weet zit er nog een leuk verjaardagscadeau bij voor mijn verjaardag.

Zonder cadeau, maar des al niettemin zin om naar huis te gaan rijden we de oprit op. Onze buurman staat bij de voordeur. Eén van de ruitjes van onze voordeur is ingetikt. Er steken ijspegels uit de muur van het huis. We hebben nog geen idee wat er is gebeurd, maar na een korte conversatie tussen mijn vader en de buurman blijkt dat vanmorgen de brievenbus was dichtgevroren. De krantenjongen vertrouwde deze situatie niet en besloot alarm te slaan bij onze buurman.

Politie erbij en wanneer we binnen komen blijkt het hele huis vol water te staan. Het water kwam naar beneden over de trap, de gang stond blank en ook de kelder bleek weinig droge plekjes te hebben. Al snel was bekend dat het probleem vanaf de wasmachine boven kwam. Mijn vader durfde geen stap richting kelder te zetten, de naaimand dreef op het diepe water in de kelder, hij vreesde voor de instrumenten in de studio, zijn toneelkleding, de computer etc.

De schade bleek al snel erg groot te zijn. Met man en macht begonnen we met buren en vrienden te proberen zoveel mogelijk water naar buiten te krijgen wat uiteindelijk uitliep op een enorme gezellige dag. Ik voelde er al snel niks meer voor om te helpen, ik had het koud en had het gehad. Ik ging op zoek naar ander vermaak. Bij mijn lieve buurvrouw kreeg ik warme chocolademelk en mocht tv kijken waar de elfstedentocht al een tijdje bezig was. Een nieuwe functie was ontstaan. Ik werd verslaggever van de elfstedentocht voor de dappere en verkleumde werkers in ons doordrenkte huis. Ik vond het maar al te mooi om te doen en dit is nog steeds één van de fijnste herinneringen uit mijn jeugd, welke ik naar mijn idee 2 dagen geleden heb afgesloten.

Na nachten van blowers (een soort verwarmingen) in de kelder en een volledig verbouwd huis was er niets meer te zien van wat we nu de watersnoodramp noemen. Een ramp voor mijn ouders, een fijne dag voor mij.

Ik was altijd degene die vlak voor de pauze, bij het springen over de bielzen, hard op de grond viel. Tranen en een nieuwe broek tot gevolg. Van het vallen heb ik geleerd om weer op te staan en voor mezelf te zorgen. Tegenwoordig moet ik zelf de nieuwe broek kopen, dat gat in mijn broek opvullen met een gat in mijn portemonnee. Iets om trots op te zijn en een kort stukje aan te wijden.

Ze heeft iets mysterieus over zich. Een blauwe waas, de kleur van ondoorgrondelijk, honderden meters diepe zeeën, maar o zo helder. Toen ik haar leerde kennen vertelde ze me haar verhalen. De verhalen van de onderwater kamer, de verre reizen die ze had gemaakt, maar ook over haar huilbuien. Ze maakt ook nare gebeurtenissen mee. Vreemd genoeg zijn bijna alle verhalen terug te voeren naar water. Of het nou de kamer, de zee of de traan is, altijd komt dat element naar voren.

Terwijl ze weer met vuur in haar ogen verteld over het onrecht dat haar is aangedaan voel ik dat ze me langzaam steviger vastpakt, een traan biggelt over haar zachte wang en land op mijn schouder. Deze traan staat wat mij betreft garant voor een langdurende vriendschap. Het voelt goed. Ik was getuige van een emotionele overstroming van het watermeisje.

Niet lang geleden keken we samen naar de ondergaande zon. Ook al werd de roodgekleurde horizon door verschillende flatgebouwen en andere stedelijke aanzichten verpest, wij genoten ervan. Ik zocht naar het water-element. Waar was het? Ik zag vuur, de zon. Aarde, de stad. Lucht, rood en geel. Het water had ze opgeslagen in een flesje. Ze vulde zichzelf bij. Had ze een nacht lang gehuild?

Voor de mens is water een eerste levensbehoefte. Dat maakt dat het watermeisje dat voor mij ook is. Het is niet erg dat ze van water is, het maakt haar zacht en onmisbaar. Een echte vriend. Waar je al je geheimen kwijt kan. Water draagt een gesproken zin niet ver en anders sterk vervormd. Het enige waar ik voor op moet passen is dat ze aan de ene kant niet verdampt en aan de andere niet gaat koken. Bij het eerste ben ik haar kwijt bij het andere verbrand ik mijn tong.

Zijn bruine handen stralen hard werken uit. De groeven op zijn vingers verraden dat de man in zijn leven niet anders heeft gedaan dan fysiek en hard werk.

Het geluk straalt vanaf zijn gezicht. Wijdbeens, zijn handen in elkaar gesloten zit hij tegenover mij. Klaar met zijn werk, maar nog in werkkleding: een vale, ooit zwarte spijkerbroek, een groene trui van zijn werkgever en een geel fluoriscerend jack om op te vallen tijdens zijn werk.

Hij denkt aan het wederzien van zijn vriendin, geld voor een huwelijk hebben ze nog niet. Ze hebben het er al el over gehad, maar als ze het doen willen ze het goed doen. Een feest om nooit meer te vergeten.

Hij geeft mij een grote brede glimlach als ik naar hem opkijk. Hij lijkt te zeggen dat het allemaal goed is zo. Jij bent student en ik zorg dat jij naar de plek kunt waar je moet studeren. Ik draag bij aan jou toekomst. Dat wilde hij toch maar even aan mij doorgeven.

Tegelijk laat ik hem weten met een vriendelijke knik dat ik hem daar verschrikkelijk dankbaar voor ben en dat ik straks met alle plezier zijn oude dag betaal.

Hij is nieuwsgierig. Hij kijkt naar de mensen in de trein en zijn gezicht laat duidelijk zien wat hij van de mensen denkt. Hij begrijpt niets van de twee jongens in KoRn en System Of A Down shirt. Zo chagrijnig. Zo wereldvreemd.

Hij groet een van zijn collega’s. Ook op weg naar huis, wellicht zijn vrouw. Een tweede vriendelijke knik zegt “ik mag je zeker graag, maar ik heb nu even zin om de zaak te relativeren, in mijn eentje. Ik zie je maandag weer.

Toch zie ik zorgen in zijn blik. De rimpels in zijn voorhoofd verraden dat. Die mag hij op zijn leeftijd nog niet hebben. Ik denk dat het te maken heeft met zijn kleine dochtertje. Ze is 6 jaar en kan niet meekomen met de rest van de klas. Ze wordt gediscrimineerd, puur vanwege haar huidskleur. Ze krijgt het niet voor elkaar de cijfers te halen die de rest van de klas haalt. Toch ziet hij een bepaalde intelligentie in haar, die hij nog nooit heeft gezien in een kind van 6. Ze lijkt zich zeer bewust van de volwassene wereld. Een wereld waarin alles geregisseerd en aan tijd gebonden is.

Hij frommelt wat aan zijn handen en bekijkt mij wat aandachtiger. Hij is benieuwd wat ik aan het schrijven ben. Zal het over hem gaan?

Ik bedank hem voor de fijne treinreis. We hebben verder geen woord tegen elkaar gesproken.

Wederom komt de vraag in hem op waarom mensen, en vooral mannen, haren op hun tenen hebben. De God van de evolutie had allang moeten beslissen dat dat allang niet meer nodig was in de tijd van de rechtop lopende, scherende en schoendragende mens.

Zijn teennagels vliegen door de lucht. Met zijn ogen volgt hij de baan die de stukjes hoornstof maken. Toch kan hij het miniscule afgeknipte stukje niet terug vinden tussen zijn hoogpolig tapijt. Op zijn knieën zittend strijkt hij met zijn hand zachtjes door het schoongemaakte en gevlochten schapenvachtje. Daar schiet een stukje nagel omhoog om opnieuw terug te keren in het tapijt. Stofzuiger.

Het is een dag van niks. Prinsjesdag, the day after. Blatende politici die elkaar afblaffen op tv in veel te moeilijke taal. Het lijkt verdorie wel big brother voor hoog opgeleiden. Straks wil Wouter Bos nog “ff knuffelen” met GroenLinks tandenknarser Femke Halsema. “Voorzitter, het is tijd om te knuffelen”.

Daar waar hij denkt over het haar dat nu begint te jeuken op zijn grote teen en op zoek is naar zijn nagels zijn er gelukkig ook nog mensen die nadenken over de gevolgen van de hoge olieprijs, loonheffingen, btw-problemen, 65+’ers en of Lingo nog op tv moet blijven. Over het laatste is zijn mening duidelijk. Sinds de invoering van de “inbraak” mogelijkheid moet Lingo verdwijnen!