Zonder cadeau, maar des al niettemin zin om naar huis te gaan rijden we de oprit op. Onze buurman staat bij de voordeur. Eén van de ruitjes van onze voordeur is ingetikt. Er steken ijspegels uit de muur van het huis. We hebben nog geen idee wat er is gebeurd, maar na een korte conversatie tussen mijn vader en de buurman blijkt dat vanmorgen de brievenbus was dichtgevroren. De krantenjongen vertrouwde deze situatie niet en besloot alarm te slaan bij onze buurman.

Politie erbij en wanneer we binnen komen blijkt het hele huis vol water te staan. Het water kwam naar beneden over de trap, de gang stond blank en ook de kelder bleek weinig droge plekjes te hebben. Al snel was bekend dat het probleem vanaf de wasmachine boven kwam. Mijn vader durfde geen stap richting kelder te zetten, de naaimand dreef op het diepe water in de kelder, hij vreesde voor de instrumenten in de studio, zijn toneelkleding, de computer etc.

De schade bleek al snel erg groot te zijn. Met man en macht begonnen we met buren en vrienden te proberen zoveel mogelijk water naar buiten te krijgen wat uiteindelijk uitliep op een enorme gezellige dag. Ik voelde er al snel niks meer voor om te helpen, ik had het koud en had het gehad. Ik ging op zoek naar ander vermaak. Bij mijn lieve buurvrouw kreeg ik warme chocolademelk en mocht tv kijken waar de elfstedentocht al een tijdje bezig was. Een nieuwe functie was ontstaan. Ik werd verslaggever van de elfstedentocht voor de dappere en verkleumde werkers in ons doordrenkte huis. Ik vond het maar al te mooi om te doen en dit is nog steeds één van de fijnste herinneringen uit mijn jeugd, welke ik naar mijn idee 2 dagen geleden heb afgesloten.

Na nachten van blowers (een soort verwarmingen) in de kelder en een volledig verbouwd huis was er niets meer te zien van wat we nu de watersnoodramp noemen. Een ramp voor mijn ouders, een fijne dag voor mij.

Het minder mooie is uiteraard het overlijden van Vilmos Pluim op 6 augustus. Vilmos zal voor altijd in de harten blijven van de mensen die hem kenden of überhaubt maar één keer hebben gezien. De besten schijnen altijd het eerste te gaan. Toch heb ik door dit voorval gemerkt hoe belangrijk goede vrienden zijn en hoeveel ze voor je betekenen.

Ik wil jullie allen alvast een fijn 2009 wensen. Laten we niet teveel denken aan dood, verderf en financiële crisissen, maar aan leven, lol en genieten.

De virtuositeit en kwaliteit van muziek waar Axes JazzPower om bekend staat werd gisteren nog eens dubbel en dwars bevestigd. Het gezicht van het Benjamin Herman Quartet is uiteraard alt-saxofonist Benjamin Herman. Een net zo bekend gezicht en waanzinnig muzikant is gitarist Anton Goudsmit welke hem bijstond in de moeilijke en snelle solo’s, zoals dat al jaren gaat bij New Cool Collective. De twee stonden samen op het podium met (contra)bassist Ernst Glerum en de energieke en zeer technische drummer Joost Patocka.

Ik stoor me soms aan de ondoorgrondelijke partijen die gespeeld worden in Café Wilhelmina. Ik heb graag na een stuk muziek dat alleen begrepen wordt door de muzikanten zelf een stuk dat herkenbaar is, samenhang heeft en de luisteraar tijd gunt om naar adem te happen om vervolgens weer diep onder te duiken in de virtuoze akkoorden. Als het BHQ gisteravond ergens een mooie balans in had gevonden was het dit punt wel. De afwisseling van solo’s, snelle “rommel” stukken en prachtig gecomponeerde stukken was perfect. Ik heb geen enkele keer te weinig adem gehad.

In nog een aspect onderscheid deze band zich van de andere bands in dit genre: openheid naar het publiek. Anton Goudsmit, bekend om het meezingen van zijn partijen staat af en toe als een volleerd rock-gitarist te hengsten op zijn gitaar. Benjamin Herman schreeuwt, grunt en gilt tussen zijn partijen door en drummer Joost Patocka weet door zijn enthousiasme het publiek er van te overtuigen ook eens naar de drummer te kijken.

Het was druk in Café Wilhelmina. En terecht! Dit was weer een pracht van een optreden!

Volgens mij weet niemand in Den Haag wat paddo’s zijn, wat ze met iemand doen en hoeveel gevallen er zijn waarbij er overlast is geweest of gewonden bij zijn gevallen. Het is toch niet te geloven dat zo een wet er doorgedrukt wordt. Ik hoorde burgemeester Cohen van Amsterdam vorige week nog bij Pauw en Witteman zeggen dat de Paddo’s ook na 1 december nog gewoon te koop zullen zijn. Puur en alleen omdat er nul controle is. Lekker geregeld weer.

Ondertussen is het nog steeds elke week feest op Stratumseind. Vechtende dronken kerels. Laten we die drug eens aan gaan pakken. Controle in elk café of er niet teveel gedronken wordt. Dan kunnen die tegelijk controleren op het roken en zelf lekker een colaatje drinken.

Eén idee: kan je bij het kopen van drugs in Nederland geen Nederlands geldig ID of paspoort laten zien. Dan geen drugs. Hebben we geen last meer van trippende Engelsen, van bruggen afspringende Franse kleine meisjes en Belgische drugstoeristen. Heb jij ooit iets gehoord over problemen met Nederlanders en de legale drugs? Kom maar op.

Terwijl ze weer met vuur in haar ogen verteld over het onrecht dat haar is aangedaan voel ik dat ze me langzaam steviger vastpakt, een traan biggelt over haar zachte wang en land op mijn schouder. Deze traan staat wat mij betreft garant voor een langdurende vriendschap. Het voelt goed. Ik was getuige van een emotionele overstroming van het watermeisje.

Niet lang geleden keken we samen naar de ondergaande zon. Ook al werd de roodgekleurde horizon door verschillende flatgebouwen en andere stedelijke aanzichten verpest, wij genoten ervan. Ik zocht naar het water-element. Waar was het? Ik zag vuur, de zon. Aarde, de stad. Lucht, rood en geel. Het water had ze opgeslagen in een flesje. Ze vulde zichzelf bij. Had ze een nacht lang gehuild?

Voor de mens is water een eerste levensbehoefte. Dat maakt dat het watermeisje dat voor mij ook is. Het is niet erg dat ze van water is, het maakt haar zacht en onmisbaar. Een echte vriend. Waar je al je geheimen kwijt kan. Water draagt een gesproken zin niet ver en anders sterk vervormd. Het enige waar ik voor op moet passen is dat ze aan de ene kant niet verdampt en aan de andere niet gaat koken. Bij het eerste ben ik haar kwijt bij het andere verbrand ik mijn tong.

Het geluk straalt vanaf zijn gezicht. Wijdbeens, zijn handen in elkaar gesloten zit hij tegenover mij. Klaar met zijn werk, maar nog in werkkleding: een vale, ooit zwarte spijkerbroek, een groene trui van zijn werkgever en een geel fluoriscerend jack om op te vallen tijdens zijn werk.

Hij denkt aan het wederzien van zijn vriendin, geld voor een huwelijk hebben ze nog niet. Ze hebben het er al el over gehad, maar als ze het doen willen ze het goed doen. Een feest om nooit meer te vergeten.

Hij geeft mij een grote brede glimlach als ik naar hem opkijk. Hij lijkt te zeggen dat het allemaal goed is zo. Jij bent student en ik zorg dat jij naar de plek kunt waar je moet studeren. Ik draag bij aan jou toekomst. Dat wilde hij toch maar even aan mij doorgeven.

Tegelijk laat ik hem weten met een vriendelijke knik dat ik hem daar verschrikkelijk dankbaar voor ben en dat ik straks met alle plezier zijn oude dag betaal.

Hij is nieuwsgierig. Hij kijkt naar de mensen in de trein en zijn gezicht laat duidelijk zien wat hij van de mensen denkt. Hij begrijpt niets van de twee jongens in KoRn en System Of A Down shirt. Zo chagrijnig. Zo wereldvreemd.

Hij groet een van zijn collega’s. Ook op weg naar huis, wellicht zijn vrouw. Een tweede vriendelijke knik zegt “ik mag je zeker graag, maar ik heb nu even zin om de zaak te relativeren, in mijn eentje. Ik zie je maandag weer.

Toch zie ik zorgen in zijn blik. De rimpels in zijn voorhoofd verraden dat. Die mag hij op zijn leeftijd nog niet hebben. Ik denk dat het te maken heeft met zijn kleine dochtertje. Ze is 6 jaar en kan niet meekomen met de rest van de klas. Ze wordt gediscrimineerd, puur vanwege haar huidskleur. Ze krijgt het niet voor elkaar de cijfers te halen die de rest van de klas haalt. Toch ziet hij een bepaalde intelligentie in haar, die hij nog nooit heeft gezien in een kind van 6. Ze lijkt zich zeer bewust van de volwassene wereld. Een wereld waarin alles geregisseerd en aan tijd gebonden is.

Hij frommelt wat aan zijn handen en bekijkt mij wat aandachtiger. Hij is benieuwd wat ik aan het schrijven ben. Zal het over hem gaan?

Ik bedank hem voor de fijne treinreis. We hebben verder geen woord tegen elkaar gesproken.