drumkruk.nl

We schrijven 4 januari 1997, op de achterbank in de blauwe Fiat Tempra. En dit is wat ik nog weet van die voor mij en de rest van het gezin rare dag. We komen terug van naar ik meen opa en oma waar we die nacht geslapen hebben. Op de terugweg nog even naar de jaarlijkse uitverkoop van Wentink, hét miniatuurtreinenwinkeltje van Apeldoorn en omstreken. Wie weet zit er nog een leuk verjaardagscadeau bij voor mijn verjaardag.

Zonder cadeau, maar des al niettemin zin om naar huis te gaan rijden we de oprit op. Onze buurman staat bij de voordeur. Eén van de ruitjes van onze voordeur is ingetikt. Er steken ijspegels uit de muur van het huis. We hebben nog geen idee wat er is gebeurd, maar na een korte conversatie tussen mijn vader en de buurman blijkt dat vanmorgen de brievenbus was dichtgevroren. De krantenjongen vertrouwde deze situatie niet en besloot alarm te slaan bij onze buurman.

Politie erbij en wanneer we binnen komen blijkt het hele huis vol water te staan. Het water kwam naar beneden over de trap, de gang stond blank en ook de kelder bleek weinig droge plekjes te hebben. Al snel was bekend dat het probleem vanaf de wasmachine boven kwam. Mijn vader durfde geen stap richting kelder te zetten, de naaimand dreef op het diepe water in de kelder, hij vreesde voor de instrumenten in de studio, zijn toneelkleding, de computer etc.

De schade bleek al snel erg groot te zijn. Met man en macht begonnen we met buren en vrienden te proberen zoveel mogelijk water naar buiten te krijgen wat uiteindelijk uitliep op een enorme gezellige dag. Ik voelde er al snel niks meer voor om te helpen, ik had het koud en had het gehad. Ik ging op zoek naar ander vermaak. Bij mijn lieve buurvrouw kreeg ik warme chocolademelk en mocht tv kijken waar de elfstedentocht al een tijdje bezig was. Een nieuwe functie was ontstaan. Ik werd verslaggever van de elfstedentocht voor de dappere en verkleumde werkers in ons doordrenkte huis. Ik vond het maar al te mooi om te doen en dit is nog steeds één van de fijnste herinneringen uit mijn jeugd, welke ik naar mijn idee 2 dagen geleden heb afgesloten.

Na nachten van blowers (een soort verwarmingen) in de kelder en een volledig verbouwd huis was er niets meer te zien van wat we nu de watersnoodramp noemen. Een ramp voor mijn ouders, een fijne dag voor mij.