drumkruk.nl

Wat muziek betekent voor een mens is onbeschrijfelijk. Muziek, het voortbrengen van geplande geluiden, is nog het best te beschrijven met emotie. Voor elke emotie en dus elk tijdstip een ander stukje muziek. Muziek kan ook gebruikt worden om een emotie op te roepen. Herinneringen; verliefdheid, dat ene moment, het verliezen van een dierbaar persoon.

Als ik verliefd ben kan ik mezelf vlinders in mijn buik bezorgen door naar de juiste nummers te luisteren, een voorbeeld van zo’n nummer: Maria Mena - You’re the only one. Maar tegelijkertijd heb ik een geheel andere herinnering aan dit nummer.

Aan de muziek die ik draai is ook goed te zien wanneer ik boos ben. Dan zullen namen als KoRn, System of a Down en bij grote woede zelfs Slipknot langs komen.

Ik kan ook naar een nummer luisteren om puur naar één aspect ervan te luisteren. Bij mij is dat voornamelijk de drums. Neem een band als de Dave Matthews Band (met dank aan T.). Daar luister ik puur naar voor de waanzinnige drums.

De verscheidenheid in mijn muzieksmaak heeft naar mijn idee dus te maken met de verschillende emoties die ik ken. Een leuke conclusie is dat ik vanaf nu nooit meer een nummer zal beoordelen op dat ene moment, maar hoogstens zal ik zeggen dat ik het nu een klote nummer vind.

Bijna elke maandag ga ik samen met B., zijn huisgenoten en vaak S. naar Café Wilhelmina. Op maandagavond staat het café in het teken van Jazz. Niet de standards gespeeld door oude mannen met kale hoofden, grote brillen en oranje broeken, maar frisse new-jazz met velerlei andere invloeden als Rock, Fusion en Electro. Vorig jaar kwam het idee op om na elke maandag een review te schrijven over de langskomende artiesten. Hierbij den eerste!

Knalpot - 20-10-2008
Knalpot trok meteen mijn aandacht vanwege de drummer. Drummer Gerri Jäger was namelijk vorig jaar onderdeel van de verbluffende band Brown vs. Brown, één van de eerste geweldenaren die ik langs zag komen in Café Wilhelmina. Knalpot moest veel goeds brengen.

Het is net iets voor negen en al buiten horen we de rock-achtige electronica die Knalpot de rest van de avond zou gaan voort brengen. De soundcheck was nog bezig. Terwijl wij voor aan de bar zitten te genieten van Duvel nummer één, zeurt Gerri nog wat over het geluid, terwijl wij het er over eens zijn dat het geluid nog nooit zo hard heeft gestaan. Dit moet wat worden.

Om tien voor half negen wordt de band door de inmiddels voor ons bekende John Thomas, groot kenner van de nieuwe jazz-scene en bovendien erg vriendelijk man. Gerri Jäger en Raphael Vanoli!

Vanaf noot één is het niet meer te volgen. Een gitarist omringt door als ik mag gokken zo’n 80 effecten, tientallen snoeren en een klein elektronisch pianootje. De drummer heeft ook meer staan dan een gemiddeld drummer, een tafeltje met een effectenbakje en een hoop percussie. Tussen al deze percussie ligt ook een elekrische melkklopper, een aantal kettingen en een kam. Alles gebruikt om nog vreemdere geluiden te produceren.

De ondoorgrondelijke ritmes vliegen ons om de oren en regelmatig kijk ik naar links of rechts om de gezichten van mijn vrienden te checken. Verbazing en genot! Lage bassen, vreemde elektronische vervormingen en knetterharde drumpartijen komen door de speakers naar buiten. Na het eerste nummer spreekt Gerri ons bekaf toe over de muziek, hun eerste CD en de tour waar ze vandaag aan zijn begonnen. Knalpot is los!

In de pauze kopen we allemaal de cd. Dit is muziek om nog eens te luisteren, om nog eens deze beelden die nu vastgelegd worden op te kunnen roepen. Om te genieten zoals we bijna elke maandag doen. Zin in een avondje Eindhoven zoals ik die het liefste beleef? Kom dan maandag een keer mee!

casio halbzeit

“Dat is een win win win win win winnnnn situatie!” Tim
“Het lijkt hier wel Kermis!” Rob

Sinds 2005 ben ik gebruiker van Last.fm, een online music community. Het programma registreert de muziek die ik gedraaid heb en verwerkt het netjes in velerlei lijsten: meest gedraaide nummer, meest gedraaide artiest, muziekstijl etc. Dit alles verdeelt over verschillende periodes. Alleen deze functie vond ik altijd al leuk om te gebruiken, puur om te zien wat ik op welk moment het meest draaide.

Sinds kort gebruik ik ook een andere, al lang bestaande, functie van Last.fm: de verschillende radio stations. Een radio station is niet meer een door een DJ bepaalde playlist, maar een door je eigen smaak bepaalde playlist. Zo bestaat er Drumkruks’ Playlist. Wanneer je deze radiozender luistert zal er alleen muziek worden gedraaid die in mijn muzieklijst staat. Ik kan ook mijn eigen Recommendation Playlist draaien. Dan wordt er aan de hand van de gegeven tags aan de muziek in mijn muzieklijst nieuwe muziek gezocht en gedraaid, met als hoofddoel dat ik het ga kopen. (Wat nog niet lukt moet ik zeggen).

Last.fm is een nieuwe manier van muziek leren kennen. Muzieksmaak van vrienden vergelijken met je eigen muzieksmaak. Informatie over artiesten opzoeken. Muziek luisteren. Muziek organiseren.

De overall “meest gedraaide nummers” van alle gebruikers van Last.fm kan wat mij betreft gezien worden als de nieuwe Mega Top 100. Hier kan je echt zien wat het meest gedraaid wordt! Meldt je ook aan en laat zien wat je luistert!

Met roddels heb ik niet zoveel. Mensen mogen mij best vertellen wat ze van me vinden, ik zal dan kijken of ik dat zou willen veranderen, zo niet, dan niet, zo wel, dan misschien. Des te leuker vind ik het om te weten hoe mensen mij beschrijven als ze mijn naam even niet weten.

Dit vergeet-achtige niet naam wetende persoon kan mijn naam niet weten op een aantal manieren:
1: niet goed verstaan
2: wel verstaan, maar meer bezig met het zeggen van de eigen naam
3: wel verstaan, maar weer vergeten

R. wist mijn naam wel, maar had waarschijnlijk net iets teveel gedronken om dat ook te onthouden (na een jaar, kan gebeuren, ik ben wel de laatste die daar over zou zeuren).

Ik zou bij God niet meer weten aan wie en waarom, maar R. had het over mij, maar kon absoluut niet meer op mijn naam komen. De meest treffende beschrijvende zin over mij ooit: “Het is een kleine man met bril en zoekt haar”. R. Bedankt!

Wederom komt de vraag in hem op waarom mensen, en vooral mannen, haren op hun tenen hebben. De God van de evolutie had allang moeten beslissen dat dat allang niet meer nodig was in de tijd van de rechtop lopende, scherende en schoendragende mens.

Zijn teennagels vliegen door de lucht. Met zijn ogen volgt hij de baan die de stukjes hoornstof maken. Toch kan hij het miniscule afgeknipte stukje niet terug vinden tussen zijn hoogpolig tapijt. Op zijn knieën zittend strijkt hij met zijn hand zachtjes door het schoongemaakte en gevlochten schapenvachtje. Daar schiet een stukje nagel omhoog om opnieuw terug te keren in het tapijt. Stofzuiger.

Het is een dag van niks. Prinsjesdag, the day after. Blatende politici die elkaar afblaffen op tv in veel te moeilijke taal. Het lijkt verdorie wel big brother voor hoog opgeleiden. Straks wil Wouter Bos nog “ff knuffelen” met GroenLinks tandenknarser Femke Halsema. “Voorzitter, het is tijd om te knuffelen”.

Daar waar hij denkt over het haar dat nu begint te jeuken op zijn grote teen en op zoek is naar zijn nagels zijn er gelukkig ook nog mensen die nadenken over de gevolgen van de hoge olieprijs, loonheffingen, btw-problemen, 65+’ers en of Lingo nog op tv moet blijven. Over het laatste is zijn mening duidelijk. Sinds de invoering van de “inbraak” mogelijkheid moet Lingo verdwijnen!

Meer hoef ik niet te zeggen toch?

Een Saoedische geestelijke wil doodstraf voor presentatoren horoscoop-TV. Zo kan het ook. Wij zitten via rechtssystemen te foeteren over de belspellen, verkoop-tv en horoscopen. Ergens anders op de wereld zijn ze voor drastischer maatregelen. De doodstraf voor die mensen! Ik ben niet voor de doodstraf voor deze mensen, maar een gevangenisstraf voor deze pure oplichting vind ik toch wel een goede. Alleen de programma’s van de buis afhalen vind ik niet voldoende. De onzekere mens wordt zowel financieel als geestelijk benadeeld. Belachelijk dat dat zolang op tv heeft kunnen zijn.

Dit is een foto die ik maakte in Enkhuizen tijdens een zeiltrip.

Ik zal je missen lange man! Je brede lach, je hersenspinsels, je waanzinnig aanwezige stem, je grappen, onze radio, jouw radio, je telefoontjes en onze halve foto’s. Ooit werd er gezegd dat je geen vrienden kon zijn als je elkaar niet veel zag. Wij hebben dat keihard onderuit gehaald! Je hebt een prachtige laatste presentatie gegeven, een presentatie die ik nooit zal vergeten! Net als jij, Vil!

Vils Intermezzo duurde helaas maar 20 jaar.