drumkruk.nl

De virtuositeit en kwaliteit van muziek waar Axes JazzPower om bekend staat werd gisteren nog eens dubbel en dwars bevestigd. Het gezicht van het Benjamin Herman Quartet is uiteraard alt-saxofonist Benjamin Herman. Een net zo bekend gezicht en waanzinnig muzikant is gitarist Anton Goudsmit welke hem bijstond in de moeilijke en snelle solo’s, zoals dat al jaren gaat bij New Cool Collective. De twee stonden samen op het podium met (contra)bassist Ernst Glerum en de energieke en zeer technische drummer Joost Patocka.

Ik stoor me soms aan de ondoorgrondelijke partijen die gespeeld worden in Café Wilhelmina. Ik heb graag na een stuk muziek dat alleen begrepen wordt door de muzikanten zelf een stuk dat herkenbaar is, samenhang heeft en de luisteraar tijd gunt om naar adem te happen om vervolgens weer diep onder te duiken in de virtuoze akkoorden. Als het BHQ gisteravond ergens een mooie balans in had gevonden was het dit punt wel. De afwisseling van solo’s, snelle “rommel” stukken en prachtig gecomponeerde stukken was perfect. Ik heb geen enkele keer te weinig adem gehad.

In nog een aspect onderscheid deze band zich van de andere bands in dit genre: openheid naar het publiek. Anton Goudsmit, bekend om het meezingen van zijn partijen staat af en toe als een volleerd rock-gitarist te hengsten op zijn gitaar. Benjamin Herman schreeuwt, grunt en gilt tussen zijn partijen door en drummer Joost Patocka weet door zijn enthousiasme het publiek er van te overtuigen ook eens naar de drummer te kijken.

Het was druk in Café Wilhelmina. En terecht! Dit was weer een pracht van een optreden!

Bijna elke maandag ga ik samen met B., zijn huisgenoten en vaak S. naar Café Wilhelmina. Op maandagavond staat het café in het teken van Jazz. Niet de standards gespeeld door oude mannen met kale hoofden, grote brillen en oranje broeken, maar frisse new-jazz met velerlei andere invloeden als Rock, Fusion en Electro. Vorig jaar kwam het idee op om na elke maandag een review te schrijven over de langskomende artiesten. Hierbij den eerste!

Knalpot - 20-10-2008
Knalpot trok meteen mijn aandacht vanwege de drummer. Drummer Gerri Jäger was namelijk vorig jaar onderdeel van de verbluffende band Brown vs. Brown, één van de eerste geweldenaren die ik langs zag komen in Café Wilhelmina. Knalpot moest veel goeds brengen.

Het is net iets voor negen en al buiten horen we de rock-achtige electronica die Knalpot de rest van de avond zou gaan voort brengen. De soundcheck was nog bezig. Terwijl wij voor aan de bar zitten te genieten van Duvel nummer één, zeurt Gerri nog wat over het geluid, terwijl wij het er over eens zijn dat het geluid nog nooit zo hard heeft gestaan. Dit moet wat worden.

Om tien voor half negen wordt de band door de inmiddels voor ons bekende John Thomas, groot kenner van de nieuwe jazz-scene en bovendien erg vriendelijk man. Gerri Jäger en Raphael Vanoli!

Vanaf noot één is het niet meer te volgen. Een gitarist omringt door als ik mag gokken zo’n 80 effecten, tientallen snoeren en een klein elektronisch pianootje. De drummer heeft ook meer staan dan een gemiddeld drummer, een tafeltje met een effectenbakje en een hoop percussie. Tussen al deze percussie ligt ook een elekrische melkklopper, een aantal kettingen en een kam. Alles gebruikt om nog vreemdere geluiden te produceren.

De ondoorgrondelijke ritmes vliegen ons om de oren en regelmatig kijk ik naar links of rechts om de gezichten van mijn vrienden te checken. Verbazing en genot! Lage bassen, vreemde elektronische vervormingen en knetterharde drumpartijen komen door de speakers naar buiten. Na het eerste nummer spreekt Gerri ons bekaf toe over de muziek, hun eerste CD en de tour waar ze vandaag aan zijn begonnen. Knalpot is los!

In de pauze kopen we allemaal de cd. Dit is muziek om nog eens te luisteren, om nog eens deze beelden die nu vastgelegd worden op te kunnen roepen. Om te genieten zoals we bijna elke maandag doen. Zin in een avondje Eindhoven zoals ik die het liefste beleef? Kom dan maandag een keer mee!

casio halbzeit